Sztuka ogrodowa znana jest naszej cywilizacji od tysiącleci. Wystarczy wspomnieć wiszące ogrody Semiramidy w Starożytnym Babilonie czy barokowe ogrody Wersalu, by zrozumieć, że architekturze krajobrazu zapisane są poniekąd losy historii. Ale czym tak naprawdę jest architektura ogrodowa?

Architektura ogrodowa drewniana to najczęstszy aktualnie widok w przestrzeni publicznej oraz w prywatnych posesjach. Sztuka ogrodowa łączy w harmonijny sposób uprawę roślin oraz elementy małej architektury. To skomplikowana i wielowymiarowa wiedza, między innymi z zakresu botaniki, geografii, architektury, inżynierii środowiska, chemii oraz… historii. Architektura ogrodowa z drewna ma swoje szczególne miejsce w naszej kulturze – drewno jest szeroko dostępnym, łatwym w obróbce i trwałym materiałem. Naturalna barwa elementów drewnianych dobrze komponuje się z zielenią i zachowuje naturalny krajobraz.

Do architektury ogrodniczej zaklasyfikujemy elementy małej architektury, czyli ławki, stoły oraz krzesła drewniane, pergole i szpalery, altanki ogrodowe, płoty osłonowe, domki oraz drewutnie itd. Od stuleci drewniane produkty ogrodowe stanowią podporę dla roślin pnących, stanowią solidne ogrodzenie oraz trwałe i dość estetyczne elementy wypoczynku ogrodowego. Drewno to materiał ulegający biodegradacji – w dobie koszmarnego zanieczyszczenia naszej planety tworzywami sztucznymi, to niezwykła zaleta.

Specjaliści w dziedzinie architektury ogrodowej to prawdziwi artyści. Znajomość tak wielu dziedzin wymaga lat nauki i zdobywanego doświadczenia. Przestrzeń publiczna w Polsce jest zagospodarowana raczej prostymi i niewyszukanymi formami, głównie ze względu na wymagania budżetowe i prostą funkcjonalność. Na szczęście wciąż znaleźć można perełki w postaci ogrodów japońskich, ogrodów dojrzałego renesansu ogrodów starożytnego Rzymu, a na elementy architektoniczne, czerpane z tych nurtów, coraz częściej decydują się także posiadacze prywatnych ogrodów przy budownictwie jednorodzinnym.